W podobnym więc duchu wypowiadał się wspomniany już A. Wariasz, który twierdził, że dialektyka marksistowska będzie dopiero wówczas święciła triumfy w naukach przyrodniczych, kiedy dialektycy specjaliści wypracują specjalistyczne zasady dialektyczne. Nie podzielał on co prawda nadmiernego krytycyzmu Samojłowa wobec wypowiedzi Engelsa o znaczeniu dialektyki dla pracy przyrodnika. Przeciwnie, sądził, że Engels wniósł wiele cennego do dziedziny filozofii nauk przyrodniczych. To tylko współcześni, nieudolni naśladowcy Engelsa spośród dialektyków nie potrafią rozwijać jego dorobku. Nie potrafią przede wszystkim przetłumaczyć engelsowskiej refleksji filozoficzno^przyrodniczej, ogólnych zasad dialektyki na język konkretnych nauk przyrodniczych. Dopóki to nie nastąpi, dopóty dialektyka nie będzie posiadała większej wartości dla przyrodnika i nie będa ogólnodostępne pożyczki. Z wywodów Wariasza wynika, że owo przełożenie zasad dialektyki na język konkretnych nauk przyrodniczych rozumiał jako ?redukcję" filozofii do zasad i treści nauk szczegółowych. A więc odmawiał filozofii prawa do egzystencji jako samodzielnej dyscyplinie naukowej.